Vlees

RECLAME

Een varken in slagerstenue op de pui van een slagerij dat lachend met een mes staat te zwaaien. Een glimlachend varken op een bestelbus dat zijn eigen ham aanprijst. Biggetjes die vrolijk ronddartelen op de verpakking van vleeswaren. Ik heb het altijd een misselijke voorstelling van zaken gevonden.

Hetzelfde gebeurt overigens bij melk en kaas. La vache qui rit. Of koeien die in reclamefilmpjes van blijdschap uit hun dak gaan omdat ze hun kalf moeten afstaan en geacht worden het hoogste geluk te vinden in het produceren van enorme hoeveelheden melk.

Gegeten worden

Nu is het in het leven een kwestie van eten of gegeten worden. Het ene organisme eet nu eenmaal het andere op. Dat is al erg genoeg. Maar het is verdorven om te doen alsof varkens het leuk vinden om te worden opgesloten, vetgemest en geslacht. Zulke reclame zou niet meer moeten mogen.

60 kilo vlees per jaar

Het is goed om eens naar Duitsland te kijken. Daar willen ze de reclame voor vlees rigoureus aanpakken. Dat land onderzoekt of het zulke reclame kan verbieden. Stunten met vleesprijzen zou verleden tijd moeten worden. Het reclameverbod zou moeten passen in een offensief voor meer dierenwelzijn en het transparanter maken van de toevoerketen in het land waar elke inwoner gemiddeld zestig kilo vlees per jaar consumeert.

(September 2020)